gadugadanie

Angelina Bond

2012-01-30T20:04:00.001+01:00

Ponieważ po obudzeniu bloga ze snu jesiennego odzywają się takie głosy, że chętnie by pozaglądali, to ja obiecuję się jednak co jakiś czas teraz pokazywać. Będzie się jednak musiał zmienić charakter bloga i forma - na bardziej facebookową :) A że właśnie piszę sprawozdanie do urzędu miasta z realizacji pewnego fajnego projektu, to wrzucam tylko ciekawostkę z nadzieją, że ktoś wreszcie nakręci film o Bondzie w wersji homo.

Przez dziesięciolecia w MI5 obowiązywał nieoficjalny zakaz rekrutowania gejów i lesbijek, uważanych za osoby zbyt podatne na szantaż. Po zamachach w Londynie w 2005 roku struktura kontrwywiadu zrobiła się znacznie bardziej tęczowa.

http://wiadomosci.onet.pl/kiosk/tajniak-spod-znaku-lgbt,1,5005464,kiosk-wiadomosc.html

Mój typ do roli Bonda:

Wszyscy przeciw ACTA

2012-01-28T13:09:00.010+01:00

Znajomi z mediów marudzą na kryzys prasy – słabe umowy, obniżenia pensji, zwolnienia itd. A ja mam dylemat z serii - jajko, czy kura. Czytam już któryś dzień o Acta. Naprawdę trudno z gazet dowiedzieć się, co to jest – pomaga jedynie blogosfera, facebook i youtube (czyli wszystkie inne niż gazety źródła informacji).

Albo takie coś ... "Internauci już zapowiedzieli kolejne protesty. W sobotę spotkają się w tym samym miejscu, w niedzielę zamierzają manifestować przed Stadionem Narodowym podczas imprezy inauguracyjnej."

Przy setnym tytule w stylu „internauci przeciwko acta”, mam już ochotę rzucić kapciem w komputer. Ludzie! Błagam, jacy internauci? W kraju, w którym wykluczenie cyfrowe to już prawie przeszłość?

Tekst ACTA w języku polskim:ACTA_PL

Źródło: http://www.obnie.pl/

Nasza sprawa nadal nasza

2012-01-27T17:09:00.011+01:00

Dawno mnie nie było, co pokazuje jasno, że urodzoną blogerką nie jestem. Teraz wiele spraw chce mi się (dla odmiany) skomentować, ale w dniu dzisiejszym nie jest trudno wybrać jedną - Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo w Naszej Sprawie 2 i niestety powód i powódka deklarują, że nie zamierzają składać apelacji.

Dla tych, którzy nie wiedzą o co chodzi, przypominam, że sprawa dotyczy umieszczenia w 2009 roku przez dziennik Rzeczpospolita rysunku Andrzeja Krauze, przedstawiającego dwóch mężczyzn podczas ceremonii ślubnej. Za mężczyznami stoi mężczyzna z kozą, który mówi "jeszcze tylko ci panowie wezmą ślub, a zaraz potem my". Numer gazety pojawił się niedługo po paradzie równości, rysunek odebrano więc (zapewne słusznie) jako komentarz do postulatu uchwalenia ustawy o związkach partnerskich. Trudno było zrozumieć to inaczej niż jako porównanie homoseksualizmu z zoofilią, więc pojawiły się głosy oburzenia. Niedługo później Rzeczpospolita opublikowała teksty Tomasza Terlikowskiego i Macieja Rybińskiego, których treść jasno wskazywała na to, że redakcja nie zamierza wycofać się z obranego przez siebie kierunku prezentowania informacji o homoseksualności.

Urszuli Pawlik i Michała Minałto zdecydowali się na złożenie pozwu przeciwko "Rzeczpospolitej, niestety przegrali. Uzasadnienie sądu nie zostało jeszcze nigdzie opublikowane, natomiast z przekazów medialnych wynika, że sąd uzasadnia swoją decyzję tym, że publikacje gazety nie dotyczyły bezpośrednio powodów lecz grupy społecznej.

Strona powodowa informuje, że nie zamierzają się od decyzji sądu odwoływać. Rozumiem, że są argumenty za takim właśnie rozwiązaniem. Zmęczenie i rozczarowanie, niewielka szansa powodzenia, no i koszty. Żadna z osób zaangażowanych w sprawę taktownie nie napisała o tym wprost, ale z informacji na stronie Naszej Sprawy wyczytać można, że już w tej chwili sąd nakazał powodom pokrycie przez stronę powodową kosztów zastępstwa procesowego strony pozwanej (po 975 złotych dla pozwanej i każdego z trzech pozwanych), powód i powódka opłacili ponadto koszty wpisu sądowego, kolejne koszty pojawią się po przegraniu apelacji. A wsparcie finansowe ze strony środowiska wyniosło zdaje się sporo mniej niż to, co jest do zapłacenia. Jest jeszcze jedna delikatna kwestia – pojawia się pytanie, czy jeżeli sąd odwoławczy przyklepie decyzję pierwszego sądu, to nie będzie to wpływało na późniejsze decyzje innych sądów w podobnych sprawach oraz czy w ogóle przegrana w „wyższym” sądzie nie będzie dla środowisk homofonicznych smacznym kąskiem.

Oczywiście stwierdzenie na ile apelacja z prawnego punktu widzenia jest sensowna będzie wiadomo na pewno dopiero po przeczytaniu uzasadnienia wyroku sądowego (bo to tak naprawdę z tym dyskutujemy pisząc apelację). Generalnie jednak już teraz mam wrażenie, że decyzja o nieapelowaniu jest zła, choćby dlatego, że jeżeli się nie odwołamy, to nigdy się nie dowiemy czy wygralibyśmy, czy nie. No i dlatego, że chyba jednak lepiej przegrać niż oddać walkowerem.

Co do orzeczenia sądu - moje pierwsze odczucie jest takie, że sąd uniknął rozstrzygnięcia sprawy, która była meritum sporu. Odpowiedział jedynie na pytanie – czy artykuł kodeksu cywilnego przewidujący ochronę prawną dóbr osobistych może być użyty wyłącznie wtedy, gdy naruszenie dóbr dotyczy bezpośrednio osoby wskazanej artykule z imienia i nazwiska, czy też również wtedy, gdy naruszenie jest pośrednie, opowiadając się za pierwszym wariantem.

Podsumowując. 1) Nie było wyroku dotyczącego meritum Naszej Sprawy - o tym warto pamiętać pisząc o tym, kto wygrał, kto przegrał. 2) Kwestia dotycząca tego, kiedy naruszenie dóbr osobistych dotyczy osoby wskazanej konkretnie jest dyskusyjne w orzecznictwie sądowym - przemyślmy kwestię apelacji. 3) Zanim sąd sporządzi uzasadnienie do wyroku – wypowiadajmy się z umiarem. Pamiętajmy, że to właśnie teraz sędzia będzie musiał solidnie nagłowić się, jak sporządzić uzasadnienie, które sprawi, że wyrok nie upadnie w apelacji. Nie ułatwiajmy mu tego. Z tego też powodu i ja nie publikuję bardziej rozbudowanej argumentacji. 4) Nasza Sprawa idealnie pokazuje, że istniejące rozwiązania prawne są niewystarczające i że konieczne są dodatkowe regulacje analogiczne do tych, które chronią przed dyskryminacją ze względu na wyznanie, czy narodowość, co warto wykorzystać w dalszych działaniach.

Nie wiem, co na to powód i powódka, ale coś mi mówi, że Stowarzyszenie Otwarte Forum nadal wymaga wsparcia finansowego - nasza sprawa jest nadal nasza.

Dylematy

2011-11-12T21:02:00.015+01:00

Po ostatniej blokadzie mam dylemat ideologiczny. Z jednej strony, uważam, że trzeba blokować. Mamy w Polsce pewien przełom, mamy dwie skrajne koncepcje przyszłości. I gdzieś tam głęboko czuję, że po prostu należy pokazywać jakiej Polski chcemy. Z drugiej strony zastanawiam się, czy czasem nie pomagamy w promocji szkodliwych idei. Mam wrażenie, że tych zakapturzonych czarnych łbów jest z każdym marszem więcej, że otwarcie głoszonych haseł jest więcej, że agresji jest więcej. Że oni się spotykają, integrują, używają przemocy i uczą się jej od siebie wzajemnie. I co najgorsze ! nie ponoszą żądnej prawnej odpowiedzialności.

Cieszymy się teraz z tego, że obserwatorzy widzieli po jednej stronie kolorową blokadę, po drugiej płonące samochody i powybijane szyby. Tylko, czy aby nie przeceniamy efektu? Dla niektórych nacjonalista nadal różni się od tych chuliganów, a niektórzy publicyści pytają, dlaczego za ekscesy kilkuset wandali ponosić ma odpowiedzialność kilka tysięcy zwolenników konserwatywnej Polski idących spokojnie w tym marszu.

Podsumowując. Jest taka zasada, której nauczyłam się w pracy w pewnym ngo, od pewnej osoby, że każdy protest przeciwko czemuś, robi temu czemuś dobrze. I właśnie się zastanawiam, czy czasem tu tak nie jest. Ale z drugiej strony, jak tu nie robić nic? Może jakimś rozwiązaniem byłoby zorganizowanie następnej Kolorowej Niepodległej po prostu jako alternatywnego marszu 11 listopada i przekonanie ludzi, że to właśnie z tym, a nie z tamtym marszem warto iść?

O wolności i pedałowaniu

2011-09-05T23:49:00.007+02:00

Dziś znalazłam w sieci taki fajny tekścik.

Fajny, bo szczery i trochę inaczej o temacie, który dobrze znamy. Miło, ale jednak trochę smutno. Tekst ma tytuł „Dwa dni bez wolności”. Tylko, czy aby na pewno wszystko się zgadza?

Wygląda na to, że tylko wykonując czynności fizycznie całkowicie uniemożliwiające coming out, możemy go nie dokonywać na pełnym luzie. Faktem jest, że jak człowiek jeździ na rowerze, to nie ma możliwości (teoretycznie) okazywania fizycznej bliskości komukolwiek i raczej skoncentrowany jest na tym, żeby nie wylądować nosem w kałuży, niż na tym, czy mama i tata przeżyją córkową (córkowa pochodzi oczywiście od synowej) na świątecznym obiedzie. Człowiek nie ma na głowie drechów spod budki z piwem, którym nie podobają się lesby. Ani homodziałaczy, którzy twierdzą, że coming out jest obowiązkiem każdego pedała i lesby, a postawa przeciwna, tchórzostwem (jak ktoś jeszcze nie wie jakie ma lesbowo - pedalskie obowiązki to może się dowiedzieć tu). Jednym słowem ma święty spokój. Tylko, że wygląda na to, że żeby ten stan osiągnąć, trzeba się jednak bardzo namęczyć - trzeba mieć i rower i kondycję, w dodatku w zimie na ciebie chlapią, w lecie musisz pić dużo wody i co jakiś czas Ci ten rower ukradną. I gdzie ta wolność?

Bo może jednak większą ma się wolność, spacerując na rękę, nawet jeżeli tylko pies nie jest homofobem? Bo wolność nie jest chyba tam, gdzie się nie ma możliwości, ani szansy, ani okazji mieć tożsamość i bliskość, prawda?

Opowieści o ustawie

2011-06-01T17:22:00.006+02:00

Ponieważ ostatnio dużo się mówi o wniesionym do sejmu przez SLD projekcie ustawy o związkach partnerskich i wielu osobom się ten projekt nie podoba, mam dla Was pewną historię dotyczącą procesów ustawodawczych.

Otóż kiedyś w Polsce nie było problemów społecznych. No nie było i już. Problemy społeczne miał zachód. Tak … tam to się dopiero działo. Dlatego dobra władza, żeby uchronić swoich obywateli przed zgnilizną molarną, pozabierała im paszporty, żeby nie musieli się narażać na oglądanie tych okropieństw. I tak sobie żyliśmy w kraju idealnym, aż nagle pewnego pięknego dnia w 1997r. pojawiły się na ulicach zdjęcia pobitych kobiet i dzieci.

Inicjatorem kampanii „Powstrzymać przemoc domową” (czyli popularnej "za słonej zupy") było założone w 1996 roku Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia”. Niebieska Linia była jedną z dwóch pierwszych organizacji zajmujących się problematyką przemocy, drugą była Fundacji Dzieci Niczyje. Oczywiście nie chciałabym, żeby ktoś z ruchu „przemocowego” poczuł się dotknięty i niesłusznie pominięty, ale prawda jest taka, że działania tych dwóch organizacji, zresztą współpracujących ze sobą aktywnie, były wówczas najbardziej widoczne.

Był to taki dziwny czas, kiedy przemocy domowej nie traktowano w kategoriach problemu i to nie tylko na wsiach. Bicie dzieci było społecznie akceptowane, rozumiano także rodziców, którym zdarza się z tym biciem w nerwach przesadzić. Istniało powiedzenie, że jak chłop baby nie bije, to jej wątroba gnije. Niektórzy uważali także, że nie bije, znaczy nie kocha, bo jakby kochał, to by bił.

W okolicach roku 2000 zaczęło się już robić ciut sympatyczniej. Powstawały nowe organizacje, Niebieska Linia utworzyła tzw. Porozumienie Niebieska Linia, które gromadziło osoby i organizacje zainteresowane tematem. Prowadzono szkolenia i wydawano publikacje. Uczono, czym jest przemoc, jakie są mechanizmy, jakie jest prawo, że prawo działa tu ta samo, jak w przypadku innych przestępstw, że to nie prawda, że kobiety zgadzają się na przemoc, tylko po prostu są różne mechanizmy psychologiczne, które im utrudniają wyjście z przemocy itd.

Oczywiście to wszystko spotykało się z dużym oporem, szczególnie w mniejszych miastach. Policja nie chciała reagować uważając przemoc za prywatną sprawę rodziny, prokuratorzy umarzali postępowania, sądy nie karały sprawców. Kobiety nie mogły dostać rozwodu, bo przecież rodzina rzecz święta, a jak chciały orzekania o winie małżonka, to sąd je pytał, czy gotowały obiady i czy na pewno nie odmawiały współżycia.

Efekty działań antyprzemocowych były niewielkie, frustracja duża, postęp powolny. Ale jednak jak się spoglądało wstecz w dłuższej perspektywie czasu, to coś się jednak zmieniało.

Osoby zaangażowane w działania antyprzemocowe może nie widziały natychmiastowych efektów swojej pracy, osoby doznające przemocy w rodzinie narzekały na bezczynność służb i organizacji, ale jak się teraz porównuje sytuację ofiar takich przestępstw teraz z tą sprzed 10 lat, to widać jak na dłoni, że dużo się zmieniło. Choć do dobrego systemu reagowania na przemoc jeszcze daleka droga. Czy coś Wam to przypomina?

Od początku tworzenia się ruchu antyprzemocowego jasne było, że potrzebne są jakieś uregulowania prawne, które pomogą ofiarom przemocy domowej stanąć na własnych nogach. To były osoby zwykle bez żadnych pieniędzy, obdukcje były płatne, eksmisje sprawców nierealne itd. Więc zaczęło się wiercenie dziury w brzuchu organom państwowym, że zmiany w prawie są potrzebne, wysyłanie kolejnych propozycji przy każdej nowelizacji np. prawa karnego, no i naciskanie na uchwalenie ustawy antyprzemocowej.To nie było działanie jednorazowe. Wykorzystywano każdą okazję, zmiany każdej ustawy, która choć trochę dotyczyła tematu.

Pewien przełom nastąpił w 2005 roku, czyli dokładnie 10 lat po tym jak główne narzędzie nacisku w postaci Niebieskiej Linii powstało. Mianowicie, ktoś chciał się wtedy temu środowisku podlizać i jakimś cudem uchwalono ustawę o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Ustawa była strasznym gniotem i nie było w niej prawie nic sensownego (wszystko co było sensowne wywalono podczas prac komisji), jak na ten czas była jednak przełomowa. Po raz pierwszy użyto w prawie sformułowania „przemoc w rodzinie”, po raz pierwszy napisano, że sprawcę należy z domu usunąć, że trzeba mu zakazać kontaktowania się z ofiarą itd. Oczywiście od razu wszyscy mówili, że to beznadziejna ustawa, że nic nie zmienia. Czy mogła w tym czasie powstać lepsza ustawa? Moim zdaniem, bez szans. Czy był to sukces? Moim zdaniem, tak, bo była zmiana na poziomie wartości. Konkretne zmiany w prawie nie były możliwe bez zmiany w sposobie myślenia ludzi. Wcześniej w systemie prawnym mówiło się głównie o prawach oskarżonych jako prawach człowieka. Teraz powoli przebijała się myśl, że pokrzywdzony też ma prawa. Chodziło też o ważny przekaz, że to sprawca ponosi odpowiedzialność za to co się dzieje, że przemoc jest poważnym problemem społecznym i że ofiarom należy się ochrona. I to znalazło się w tej ustawie.

Potem nastąpił czas konferencji, szkoleń, podczas których promowano ustawę, zachęcano do używania rozwiązań. Wiele osób na ustawie robiło małe lokalne kariery – bo np. w gazecie napisano, że Pcimiu Dolnym kogoś uratowano przy pomocy jej artykułu któregoś tam. Czy można było wykonywać tą pracę bez ustawy? Pewnie tak, ale już jakiś etap był za nami. Jakoś to tak jest, że jak coś zaczyna obowiązywać w prawie, to ludzie przyjmują do wiadomości, że tak jest i już - takim jesteśmy społeczeństwem. Uchwalono ustawę, przemoc została pokazana i nazwana, pewne prawa zostały określone. Amen. Dla ruchu antyprzemocowego jednak było oczywiste to, że teraz musimy wywalczyć nowelizację.

Z nowelizacją było już łatwiej, bo ta pierwsza ustawa po prostu była kiepska. Przygotowując grunt pod nowelizację nie trzeba było już tak bardzo wrzeszczeć, że przemoc jest problemem. Nie trzeba było przekonywać, że ustawa jest potrzebna. Wystarczyło wytykać błędy obowiązującej ustawie, pokazywać mediom, co nie działa, co jest absurdem.

W 2011 roku sejm zajął się nowelizacją. Oczywiście przy okazji tak wyczekiwanej nowelizacji organizacje pozarządowe miały apetyt na duże zmiany. Organizacje "dziecięce" chciały całkowitego zakazu stosowania kar cielesnych wobec dzieci, feministyczne preambuły, w której zostanie podkreślone to, że przemoc ma płeć, uniwersalne organizacje ogólnopolskie budowy systemu reagowania na przemoc w małych miastach, w których nie ma placówek pomocowych itd. Oczywiście było też wiele sprzecznych interesów.

Propozycje zmian do ustawy wskazywane jako ważne przez organizacje pozarządowe spotykały się z ogromnym oburzeniem, szczególnie posłów PIS. Media przekazywały sensacje, organizacje katolickie zbierały petycje. Największym problemem był zakaz bicia dzieci i zmiana procedury reagowania na przemoc wobec nich. Na komisjach kłócono się strasznie, ogólnie cała ustawa wisiała na włosku. Ruch opozycyjny organizował się całkiem sprawnie. Poprawki proponowane przez posłów pis do ustawy cofały ruch antyprzemocowy o jakieś lata świetle wstecz. Ostateczny wypracowany w komisjach projekt był o jakieś lata świetlne daleko od ideału. Był wynikiem targów i kompromisów. Wielu rzeczy zabrakło, wiele rozwiązań jest niedoprecyzowanych.

Oczywiście nie wszystkie osoby i organizacje uczestniczyły w spotkaniach organizacji pozarządowych i obradach komisji. Te, które nie uczestniczyły, uważały, że ustawa jest do bani i podejmowały starania, żeby tej ustawy nie uchwalać. Był taki moment, że protestowały organizacje katolickie, a organizacje antyprzemocowe kłóciły się wewnętrznie. Niektóre z tych zarzutów były nawet poważne - podnoszono na przykład, że ustawa niedostatecznie chroni dane osobowe osoby, której ma pomagać, wyniku czego mogą być one nadużywane przez szereg osób i instytucji. Były też spory dotyczące tego, czy przemoc ma płeć, czy nie ma płci. Ale te spory wewnętrzne dawały koszmarny efekt. Głosy oponentów wykorzystywał Pis na komisjach i mało brakowało, a ustawy by nie było. Bo jeżeli powiedzmy na 11 posłów w komisji 6 jest za jakąś zmianą, a 5 przeciw, to wystarczy zasiać wątpliwość w głowie jednego z nich, żeby sprawę pogrzebać. Stąd moim zdaniem wewnętrzne spory, gdy jest opór z zewnątrz, to zawsze gol do własnej bramki.

W końcu znowu niedoskonały kompromisowy twór przeszedł przez sejm, największym problemem był senat. Podczas debaty senatorowie twierdzili np. że zakaz bicia dzieci uniemożliwia wychowywanie dzieci. Stąd nieszczególnie zdziwiła mnie ostatnia propozycja zakazu tworzenia rodzin zastępczych przez osoby homoseksualne, która wyszła z naszej izby wyżej w ostatnim czasie. No, ale jakoś się udało. Trochę chyba dlatego, że sprzedano mediom historyjkę o tym, że ten zakaz bicia dzieci nie ma sankcji, choć ja uważam, że sprawa jest do dyskusji, ale to temat na inny tekst :)

Do czego zmierzam? Wprowadzony do ustawy zakaz stosowania kar cielesnych wobec dzieci był ogromnym przełomem w polskiej mentalności prawodawczej. Był znakiem, że przesuwają się nieco wartości. Że, rezygnujemy pomału z ochrony rodziny za wszelką cenę i idziemy w kierunku ochrony godności człowieka. Jasne, że ochrona danych osobowych jest ważna z punktu widzenia praw obywatelskich (dla niektórych bardzo ważna), ale czy wolimy Polskę z zakazem kar cielesnych wobec dzieci, czy bez?

Myślę, że bez kadłubkowej ustawy z 2005 roku nie mielibyśmy tej ustawy z 2011. Albo byśmy mieli w 2011 mniej więcej taką jak w tym 2005, albo pierwszą ustawę antyprzemocową mielibyśmy nie teraz, tylko za 10 lat. Wolę niedoskonałą ustawę z darmowymi obdukcjami dla ofiar i zakazem bicia dzieci, niż nasz system bez ustawy. To rozwiązuje problemy przynajmniej części ofiar. Czy ta ustawa chroni prawa wszystkich ofiar w pełni? Nie. Czy organizacje myślą już nad kolejną nowelizacją? Jasne, że tak.

Podobna zresztą historia wydarzyła się z przepisami kodeksu karnego dotyczącymi delikatnego przesłuchiwania małoletnich ofiar przestępstw. Najpierw ochrona była wąska, potem trzy razy poprawiono, teraz jest ok. Ale poprawiając drugi i trzeci raz nie trzeba było już przekonywać, że taki przepis jest potrzebny. To było oczywiste, bo już był.

No i tą opowieść dedykuję wszystkim, którym nie podoba się skierowany do sejmu przez SLD projekt ustawy o związkach partnerskich i chcieliby mieć taki, który bardziej zrównuje ich prawa z prawami par heteroseksualnych. Czasami łatwiej jest nowelizować coś, co jest, niż wprowadzać, coś czego nie ma. Zwłaszcza, jeżeli widać opór.

My sobie pitu pitu ...

2011-05-26T18:38:00.005+02:00

My sobie pitu pitu o ustawie i paradzie, a tu takie kwiatki: "Senat: homoseksualista nie poprowadzi domu dziecka". Homofobiczna masakra w czystej postaci i nawet nie ubrana w ładne kwiatki, jak to do tej pory bywało.

Do tej pory procedury adopcyjne oraz te dotyczące rodzin zastępczych oparte były na przepisach, które dość szeroko określały, kto może tą funkcję pełnić. Osoby badające predyspozycje kandydatów oczywiście bardzo często kierowały się uprzedzeniami. Katolickie ośrodki adopcyjne wykluczały nawet kandydatów nie mających ślubu kościelnego. Ale oparte to było na wewnętrznych przepisach tych instytucji, więc kandydat zawsze mógł wybrać inny ośrodek. Zawsze można było także odwołać się do braku zakazu w przepisach ogólnych. A o predyspozycjach kandydatów ostatecznie decydował sąd, od którego postanowień można się było odwołać. Mam nadzieję, że ten szalony pomysł wprowadzenia zakazu szybko zostanie zapomniany, bo inaczej będziemy w dużych kłopotach.

W sumie nie powinnam się dziwić. Niedawno podczas dyskusji na temat ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie w naszym senacie padały m.in. głosy, że dziecka nie da się wychować bez bicia, albo że znęcanie się nad członkiem rodzinny powinno być ścigane na wniosek pokrzywdzonego, a nie tak jak jest do tej pory. Wygląda więc na to, że lepszy jest bijący dzieci heteryk, niż niebijący dzieci gej.

Przeraża mnie ten kraj Drodzy Państwo. Co mi się przez moment już wydaje, że jesteśmy krok do przodu, okazuje się, że instytucje państwowe postanowiły pouprawiać systemowe wstecznictwo.

O blogowych zmianach i jak to się ma do reszty :)

2011-04-24T01:39:00.019+02:00

Ostatnio kilka osób, które zidentyfikowały tego bloga z moim poprzednim blogiem, pytało, po co mi nowy blog, skoro tamten nieźle się miał. A ponieważ w tamtym wyeksponowany był aspekt biseksualny, sugerowano również, że widocznie mi ten biseksualizm przeszedł, co było do przewidzenia (bo przecież nie istnieje) :P Otóż nie! I już wyjaśniam, co się zmieniło.

Pierwszy powód zmiany był taki, że normalnie odechciało mi się mieć orientację seksualną na pierwszym planie. Kiedyś, dawno temu, kiedy pierwszy raz na dłuższy czas moją uwagę przykuła może niezbyt piękna, ale za to bardzo frapująca młoda dama, przykuciu nie towarzyszyła duża radość. Czułam się przykuta niekomfortowo i zupełnie nie tam gdzie trzeba. Dziś śmiało mogę napisać, że jestem specjalistką od trudnych „autów”. No było naprawdę źle. Jako jednak, że dzielna ze mnie dziewczynka, wzięłam byka za rogi i ogarnęłam się w miarę szybko. Dość długo jednak układałam sobie w głowie, aż mi się do końca ułożyło. Potem nastąpił etap głębokiego zadowolenia ze zmian. Jakby nie patrzeć było to najbardziej rozwojowe z moich życiowych doświadczeń, a korzyści mogłam obserwować w prawie każdym obszarze. Ale na każdym z tych etapów tęskniłam za taką „przezroczystością” mojej orientacji seksualnej dla mnie samej. Za takim momentem, kiedy biseksualność stanie się dla mnie niezauważalna, tak jak dla większości ludzi ich heteroseksualność. No i ten moment nadszedł. I nie chodzi o to, że wypieram się tożsamości, ale że nie czuję, że to aż tak istotne, żeby był mi potrzebny tak bardzo biseksualny blog. I to jakoś cieszy mnie dziś bardzo.Choć o LGBT będzie na pewno bardzo bardzo dużo. Bo gdzie mam niby o tym pisać, jak nie tu :)

Drugim powodem zmiany formuły była potrzeba większej anonimowości, bo tamtego bloga wiele osób kojarzyło ze mną. Uważam, że najgorzej jest prowadzić bloga pół-anonimowego, takiego, który nie jest ani anonimowy, ani podpisany personalnie. Niedookreślenie jest niewygodne, bo najtrudniej jest wtedy określić granice prywatności i podjąć decyzję, o czym mogę, a o czym nie mogę napisać. Wydawało mi się, że gdybym przesunęła ją trochę dalej, blog byłby ciekawszy, ale jako identyfikowalna osoba nie chciałam tego zrobić. I nie chodzi o ukrywanie swoich poglądów, tylko raczej emocji i doświadczeń. No, ale już wiadomo, że to się nie udało, bo niektóre sprytne osoby poskładały sobie jedno z drugim :). I pewnie było to do przewidzenia, w końcu nie jestem w stanie zmienić tego, jak i o czym piszę (i jakie błędy robię :). A mi w sumie spodobała się nowa formuła, więc niech będzie jak jest. Choć prośba o nieplotkowanie na temat autorki jest nadal aktualna :)

Trzeci powód był taki, że przy pierwszym blogu nie wiedziałam zupełnie, co mi się chce, a teraz już coś tam wiem. I z tą wiedzą chciałam zacząć od początku.

Jak załapałam się na kolejną grupę wykluczenia społecznego

2011-03-28T21:04:00.016+02:00

Więc okazuje się, że bycie lesbijką jest jednak lepsze niż bycie feministką. Bo lesbijką nie jest się z wyboru, a feministką zostaje się z nieprzymuszonej woli. Lesbijką człowiek jest, bo albo się taki biedny urodził, albo rodzice go nie kochali. No i niech już sobie te lesbijki będą, skoro muszą. Ale bycie feministką jest gorsze znacznie, bo wynika z nieumiejętności postępowania z mężczyznami we właściwy sposób i niechęci do nabycia tej cennej wiedzy. To, jak wiadomo, skutkuje brakiem męża i frustracją, z której rodzi się feminizm. Feminizowanie jest szkodliwe i niezgodne z naturą. Lesbijki czasami chcą mieć dzieci i mają, a feministki? Nie lubią facetów, dokonują aborcji na sobie i namawiają do tego inne kobiety. Więc w sumie przyrost naturalny prędzej urośnie dzięki lesbijkom, niż dzięki feministkom.

Tej postępowej koncepcji (nie sądzicie, że jest postępowa?) autorstwa moich towarzyszy wieczornego spaceru z psem, zawdzięczam od dziś świadomość, że załapuję się na kolejną (znacznie gorszą niż dotychczasowa) grupę wykluczenia społecznego. Martwić się, czy nie martwić? :P

Frania w głębinach niejasności

2011-01-30T11:43:00.013+01:00

W świecie homo nic jednak nie jest jasne. Niedawno poznałam panią, nazwijmy ją Frania. Frania strasznie upiera się, że nie jest lesbijką, ku wiecznemu zdumieniu całego otoczenia, bo wszyscy wiedzą, że lesbijki zna w ilości powyżej średniej statystycznej i zawsze wspiera z niestatystycznym zaangażowaniem :) W kontakcie zachowuje się dwuznacznie - coś ją ponadprzeciętnie ciągnie i w takim samym stopniu każde stosować strategię unikania. Sytuacja jest męcząca. Podobam się, czy nie podobam? Lubi mnie, czy nie lubi? Czuje się komfortowo, czy niekomfortowo? Moje hipotezy: 1. Frania w głębi duszy jest homofobką i obawia się lesbijek - być może nie zdaje sobie sprawy z fobii. 2. Frania jest lesbijką, o czym sama nie wie - lęk przed okryciem prawdy każe jej zachować dystans. 3. Frania jest heteryczką z dużym problemem dotyczącym funkcjonowania z ludźmi - ot o cała tajemnica. 4. Frania jest lesbijką, o czym wie, ale boi się bliskości, stąd dla lesbijek woli nie być lesbijką - jako heteryczka jest adorowana bez emocjonalnego zaangażowania. No i bądź tu człowieku mądry.

Geje są lepszymi rodzicami

2011-01-28T09:42:00.005+01:00

Koleżanka podesłała mi tekst z Plejady, w którym jest napisane, że Julianne Moore wspiera homorodzicielstwo. Aktorka podkreśla, że w wypadku gejów i lesbijek rodzicielstwo jest rzeczywistym i świadomym wyborem, co wpływa na to jak ta funkcja jest pełniona. Fajnie, że amerykańscy celebryci publicznie o tym mówią. Fajnie też, że mogą mówić. Szkoda, że nie robią tego nasze gwiazdy, ale w sumie rozumiem - inna rzeczywistość. Oczywiście zezłościł mnie tytuł - "Geje są lepszymi rodzicami", bo nie mogę zrozumieć, dlaczego dziennikarze z uporem maniaka unikają form żeńskich. Statystyki pokazują, że w Polsce ponad 90% homorodzin to jednak wciąż k+k+baby.

Geje są lepszymi rodzicami

Poznam panią bez kota

2011-01-27T00:39:00.017+01:00

Właśnie weszłam sobie w ogłoszenia na kobiety kobietom, a tam anons: "Poznam panią bez kota". Żadnego: "kochaj mnie do utraty tchu", "pospacerujmy o brzasku po kroplach rosy" albo innych pierdół. Mam uczulenie, nie chcę kota i już. Nie do wiary. Tylko jeden warunek! Nie, że ma być brunetka, ma mieć krótkie włosy, a jak urosną to won. Nie, że ma być kobieca i mieć 170, ważyć 50 kilo i nie utyć do 60 - tki, bo jak utyje to won. Po prostu ma nie mieć kota!

Niestety, jak wiadomo, wśród lesbijek dużo łatwiej jest znaleźć krótkowłosą brunetkę z tendencją do moczenia nóg w mokrym zielsku, niż taką bez kota. Zaczęłam się więc zastanawiać, czy wśród osób korzystających z terapii odczulających procent lesbijek nie jest czasem wyższy, niż procent w społeczeństwie ogólnie -w końcu czego się nie robi dla miłości. Z tego wynika, że to kolejna rynkowa przestrzeń, która powinna być szczególnie wyczulona na LGBT. Gdyby ktoś chciał przeprowadzić badanie rynkowe dotyczące potrzeb homoodbiorcy powinien zacząć regularnie czytać ogłoszenia na kk. Jest to bez wątpienia niewyczerpywalne źródło wszelkich cennych informacji.

Tinky Winky - gej czy trans?

2011-01-21T00:39:00.008+01:00

Z wyjazdu z przyjaciółmi i ich dziećmi przywiozłam cenną wiedzę, że teletubiś jednak jest gejem. No bo skoro jeden teletubiś jest czarny, drugi żółty, a całość stawia na wielokulturowość, to jasne, że ktoś tam niehetero (statystycznie) przecież też musi być. W konsekwencji wychodzi mi, że teletubisie rzeczywiście utrwalają stereotyp geja z torebką, więc afera o teletubisie nie była jednak całkiem bez sensu. Media nie powinny przecież utrwalać stereotypów. No chyba, że Tinky Winky to trans.

Dziennikarski alergen

2011-01-20T16:29:00.005+01:00

Mam głębokie uczulenie na dziennikarstwo Jolanty Pieńkowskiej. Brak lotności umysłu u dziennikarza telewizyjnego nie jest jedną z tych cech do wybaczenia. Mam także wrażenie, że bardzo stara się być dziennikarką nowoczesną, tolerancyjną i otwartą, ale jej możliwości intelektualne nie są na tyle wysokie, aby pozwoliły ukryć głęboko uwewnętrznione uprzedzenia i stereotypy.

Obejrzałam sobie wczoraj jej wywiad z Mają Włoszczowską. Nie wiedziałam, że z tak mądrą i silną kobietą można zrobić płytki i głupi wywiad – okazało się, że można. Wystarczy tylko pytać ją o to, czy kolarstwo i finanse są kobiece oraz, czy po wypadku, który wydarzył się przed ważnymi zawodami, myślała o swojej ślicznej poharatanej buźce.

Wspomniany wywiad odnajdziecie tu: Maja Włoszczowska.

Daleko od siebie

2011-01-17T20:39:00.006+01:00

Uwielbiam tego bloga: http://dalekoodsiebie.blogspot.com/ Podoba mi się pomysł, klimat, a zdjęcia są przepiękne. Ciekawa jestem jak urodził się pomysł. Ciekawi mnie też relacja. Pomiędzy autorkami musi być wiele intymności, akceptacji i ciepła.

Ukradłam piosenkę :)

Kobiety kochają kobiety – lektura dla heteroelastycznych?

2011-01-11T00:14:00.002+01:00

Czytam w tej chwili „Kobiety kochają kobiety" Jamye Waxman. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy, to zdjęcia. Kobiety są na nich nagie, ale brakuje prawdziwej lesbijskiej erotyki. Są dość płaskie, ot gołe ciała. Początek lektury też nie jest zachęcający. Autorka zaczyna od tego, że kobiety są do siebie podobne i dzięki temu łatwiej się im porozumieć, co jak wiadomo nie jest zawsze prawdą. Każdy, kto choć raz był na jakimkolwiek lesbijskim forum wie, że kobiety to często emocjonalne bomby, które wybuchając jednocześnie wywołują szalejący kataklizm, którego skutki napełniają portfele terapeutów. Do tego wszystkiego, do tekstu dodano cytaty, które stanowią wypowiedzi gwiazd, które z kolei nieźle zarabiają na swojej, prawdopodobnie pozornej, biseksualności. Cała miłość kobiety do kobiety oparta jest według autorki na przyciąganiu podobieństw, a orientacja seksualna jest zmienna i zależna właściwie od indywidualnego wyboru.

Na początku była ławeczka

2011-01-08T01:01:00.003+01:00

Zawsze od czegoś się zaczyna. Ja zaczynam od ławeczki. Postawiłam ławeczkę przy drodze. Na ławeczce miło czasem usiąść i odpocząć i poczekać na kogoś, kto też lubi ławeczki. Miłego gadania życzę Wam i sobie :)